قصدِ ورود دارید ؟!

  جستجو بین پست‌ها و کاربران
گروه اشعار و ادبیات کلک خیال:
درود به تمامی شما سروران که دل به سرافرازی ایران و ایرانی بسته اید.
بسیار امید دارم که این فضای صمیمی و ادیبانه دریچه ای باشد به آسمان درخشان ادب و فرهنگ ایران بزرگ

کاربران گروه

نمایش همه

مدیران گروه

برچسب‌های کاربری

شعر وادبیات

گروه عمومی · 121 کاربر · 1264 پست
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
امروز با بیدل
"چو حُباب عالمی را، هوس کلاه‌داری‌ست
به دماغِ پوچ‌مغزان، چقدر هوا نشسته"
باتوجه به مفهومِ این بیت نیای معانی می‌گوید: شماری که هوس دنیا پروری و دنیازده گی محض را برسر دارند، مانند حباب(که کنایه ازهستی زودگذر و بی ثبات است) اشتیاق به کلاه‌داری دارند.
کلاه‌داری می‌تواند اشاره به عطشِ ما به قدرت و علاقه‌ی وافر به نفس اماره هم تلقی‌ شودکه شمارِ زیادی مثلِ حُباب، هوسِ مفرط به این کلاه‌داری دارند؛ امابی‌خبر از این که سرانجامِ حیاتِ شان، حباب‌وار با ترکیدن؛ یعنی نابودی روبه‌رو است.( یعنی این کلاه‌داری که کنایه از اشتیاق بی‌حد و حصر به قدرت و هوای نفسانی است، مثل عمرِ حُباب کوتاه و زودگذر است)
ازدیدِ بیدل این گونه افراد، پوچ مغزانی اند که دماغ آن‌ها(یعنی ذهن آنان)آکنده از هوا و هوس است، و بی‌خبر از این اند که این حبابِ هوا و هوس، به زودی می‌ترکد و ازمیان می‌رود.
بیدل دراین بیت، برخوردِ تنبیهی با این گونه انسان‌ها دارد؛ انسان‌هایی که حباب ذهن شان از هوایِ هوس برای کلاه‌داری( اشتیاقِ به قدرت و یا نفس پرستی ) پُراست.
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
نانش بدهید و از ایمانش مپرسید!
گویند: شیخ ابوالحسن خرقانی بر سرِ درِ خانقاه خود نوشته بود: «هر کس که در این سرا درآید، نانش بدهید و از ایمانش مپرسید. چه آن‌کس که به درگاه باری تعالی به جان ارزد، البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد».
این، شاید بارزترین نکته‌ی انسان‌مدارانه در نگرش‌های عرفانی است، که معیار سنجشش فقط ارزش انسانی، بدون توجه به‌گرایش‌های دینی‌ست؛ درست برعکسِ نگرش شماری از عارفانِ جوگی‌صفت و قشری‌گرایان غارنشین است که بدون توجه به ارزش‌های ماهوی انسان، هرچیز را در ترازوی باورهای خشکه مقدس شان اندازه‌گیری می‌کنند و برهرکسی هرگونه که دلِ شان خواست، مُهربی‌دینی، بد دینی و بی‌ایمانی می‌زنند.
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
بوسه آنگاه قشنگ است که تمرین نشود
بپَری، ماچ کُنی، جیغ کشد، دَر بِروی...
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
لحظه‌ای از عشق فروگذاشت نکن!

اگر "خلیلِ پیکرت" را در آتش گذاشتند و " اسماعیلِ جانت" را به قربان‌گاه بردند و حلاّجِ جسمت را بر دار کردند و خاکسترِ تنِ سوخته‌ات را بر دریا پاشیدند، لحظه‌ای از عشق فروگذاشت نکن!
جانِ آگاه همیشه عاشق است؛ با زیبایی هم‌خانه و با شگفتی هم‌کاسه و با روشنی هم‌سایه است:
"وجودِ آدمی از عشق می‌رسد به کمال
گر این کمال نداری، کمالِ نقصان است" {فروغی بسطامی}
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
عرفانِ واقعی؛ یعنی آزاد بودن از قیدِ تعلقات
"عرفان" را از بهرِ "پرخاش‌گری"هایش دوست دارم؛ اما تو جهیاتِ "جوگی‌وار"ی را که بر دامنش پینه زده‌اند، هرگز نمی‌پذیرم. عرفانِ واقعی؛ یعنی آزاد بودن از قیدِ تعلقات؛ به نقل از "رندِ شیراز":
" غلامِ همت آنم که زیرِ چرخِ کبود
ز هرچه رنگِ تعلق پذیرد، آزاد است"
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
امروز با بیدل:
"به هزار پرده بیدل، زدهانِ بی‌نشانش
سخنی شنیده‌ام من، که کسی ندیده باشد"(بیدل)
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
امین زند
امین زند
در سمت توام
دلم باران ، دستم باران
دهانم باران ، چشمم باران
روزم را با بندگی تو پا گشا می کنم ...
هر اذانی که می وزد
پنجره ها باز می شوند
یاد تو کوران می کند ...
هر اسم تو را که صدا می زنم
ماه در دهانم هزار تکه می شود ...
کاش من همه بودم
کاش من همه بودم
با همه دهان ها تو را صدا می زدم ...
کفش های ماه را به پا کرده ام
دوباره عازم توام ...
تا بوی زلف یار در آبادی من است
هر لب که خنده ای کند از شادی من است
زندگی با توست
زندگی همین حالاست...
ادامه ...
دود اگر بالا نشیند کسر شان شعله نیست
امین زند
امین زند
جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم ترا

ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم ترا

زین جور بر جانم کنون، دست از جفا شستی به خون

جانا چه خواهد شد فزون، آخر ز آزارم ترا
دود اگر بالا نشیند کسر شان شعله نیست
صفحات: 9 10 11 12 13
DB Queries: 59 (0.2484s) | CACHE Queries: 47 (0.0029s) | Script Execution Time: 0.294 | Memory usage: 1.29MB | Server Load Average: 0.17, 0.08, 0.06