قصدِ ورود دارید ؟!

  جستجو بین پست‌ها و کاربران
دانش آموخته دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه کابل .فارغ نگارستان خوشنویسی پروفیسور میمنه گی وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان و افتخار اشتراک در کلاس های خوشنویسی استاد کریم کریمی در مشهد مقدس

مشخصات

موارد دیگر
شاهپور فاخر
468 پست
مرد

دنبال‌کنندگان

(65 کاربر)
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
"کِشت" و "ماتِ" زنده گی
همه در حسرت طی شدن زنده‌گی اند، بی خبر از این که زنده‌گی خودِ آنان را طی می‌کند.
زنده‌گی هیچ‌گاهی فرسوده نمی شود، این ما استیم که در گذرگاه زنده‌گی فرسوده می‌شویم...چه شطرنج بازی شگفتی دارد هستی با ما؛ یک روز "کِشت" می خوریم و روزِ دیگر "مات" می شویم...
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
استاد واصف باختری
هاي ميهن...
آنکه شمشیر ستم بر سر ما آخته است
خود گمان کرده که برده ست، ولی باخته است
های میهن، بنگر پور تو در پهنة رزم
پیش سوفار ستم سینه سپر ساخته است
هر که پروردة دامان گهر پرور تست
زیر ایوان فلک غیر تو نشناخته است
دل گُردان تو و قامت بالندة شان
چه بر افروخته است و چه بر افراخته است
گرچه سر حلقه و سرهنگ کماندارانست
تیغ البرز به پیشت سپر انداخته است
کوه تو، وادی تو، درة تو، بیشة تو
در سراپای جهان ولوله انداخته است
روی او در صف مردان جهان گلگون باد!
هر که بگذشته ز خویش و به تو پرداخته است
ادامه ... انکه شمشیر.jpg IMG_3581_1394827889.JPG
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
صوفی عشقری
به این تمکین که ساقی باده در پیمانه می ریزد
رسد تا دورِ ما، دیوار این میخانه می ریزد
گرفتی چون پی مجنون ز رسوایی مرنج ای دل
که دایم سنگ طفلان بر سرِ دیوانه می ریزد
به یاد شمع رخساری که می سوزد دل زارم
که امشب برسرم از هرطرف پروانه می ریزد
زلیخا گر برون آرد ز دل آه پشیمانی
ز پای یوسف زندانی اش زولانه می ریزد
شود هرکس به کوه عشقبازی پیرو فرهاد
به روزِ جانفشانی خون خود مردانه می ریزد
رسانی برمن ای مشاط تا زنارِ خود سازم
ززلف یار هر تاری که وقتِ شانه می ریزد
اگر سیم و زر عالم به دست " عشقری" افتد
شبِ دعوت به پیش پای آن جانانه می ریزد "
ادامه ...
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
امروز با بیدل
" نبری گمان که یعنی به خدا رسیده باشی
توز خود نرفته بیرون، به کجا رسیده باشی " (بیدل)
به تعبیر روشن ، مفهوم بیت را این گونه می توان فشرده ارائه کرد : انسانی که در گرو تعلقات خودی ( نفس اماره) باشد ، هرگز به مرحله ی وصل ( رسیدن) به خدا نمی رسد ، زیرا نخستین اصلی که به فلسفه ی وصل به خداوند می انجامد ، از خود بیرون رفتن ، یعنی ترک خودی است . پس با توجه به عدم ترک تعلقات خودی که منجر به ایجاد فاصله وسد در برابر رسیدن انسان به خدا می شود ، گمان رسیدن به خداوند ، گمان خطاست .
با وصف آن که این تعبیر ، تفسیر ساده ای از مفهوم این بیت است ، اما نگرشی که در این ساده گی ژرف ، قابل تامل است ، مساله ی ، " از خود برون رفتن " انسان یا به تعبیر ساده: ترک تعلقات خودی ( نفس) برای رسیدن به خداوند است .
از خود برون رفتن یعنی چه ؟:
همان گونه که در نخست گفته شد ، بیرون رفتن از حوزه ی تعلقات خودی ، به معنی دریدن پرده های حجاب نفس است که انسان در فرایند رسیدن به مرحله ی وصل با خدا ، آن ها را می درد تا با نوعی بی خودی، به اصل وصل ، دست یابد .
" خود" یا " خودی" مساوی به نفس است که انسان را در حوزه
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
سید ضیاالحق سخا
غزلي در اي كاش!
گيسو به دست باد بده، هرچه باد باد!
بسپُر به من، سپندفكندن وان يكاد!
گيسو بده به باد، كه در آسمان شعر
بي تومراهواي غزل مي بَرد ز ياد
آري! بده به باد و بيانداز روسري
بگذار شيخ شهر بگرود به ارتداد!
والله، عطرجنگل گيسوي تو مرا
برده ست تاحوالي ي دشوار اعتياد
سرگشته روي بام تو پرواز مي كند
مثل كبوتري، دل حيرانِ نامراد
اي كاش ميشد آن كه هواخواهِ خسته ات
سر را به شانه هاي تو يك بارمي نهاد!
ادامه ... 11237572_928366703872923_8508085252131930690_n.jpg گیسو بدست باد.jpg
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
رازق فانی
با هر دلی که شاد شود شاد می شوم
آباد هر که گشت، من آباد می شوم
در دام هر که رفت ، شریک غمش منم
از بند هرکه رست، من آزاد می شوم
بینم اگر که بال فغان در دلی شکست
من بر لبش نشسته و فریاد می شوم
بااین نبرد سخت که با صخره ها کنم
روزی حریف تیشه ء فرهاد می شوم
تا خوبتر بیان کنم ای زنده گی ترا
طبع خیام و خامهء بهزاد می شوم
چون بوی گل، که گاه شگفتن شود پدید
من از میان شعر خود ایجاد می شوم
فانی به پای هیچ کسی خم نشد سرت
آخر من از غروز تو برباد می شوم
ادامه ... raziq_fani.5..JPG
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
رازق فانی
با هر دلی که شاد شود شاد می شوم
آباد هر که گشت، من آباد می شوم
در دام هر که رفت ، شریک غمش منم
از بند هرکه رست، من آزاد می شوم
بینم اگر که بال فغان در دلی شکست
من بر لبش نشسته و فریاد می شوم
بااین نبرد سخت که با صخره ها کنم
روزی حریف تیشه ء فرهاد می شوم
تا خوبتر بیان کنم ای زنده گی ترا
طبع خیام و خامهء بهزاد می شوم
چون بوی گل، که گاه شگفتن شود پدید
من از میان شعر خود ایجاد می شوم
فانی به پای هیچ کسی خم نشد سرت
آخر من از غروز تو برباد می شوم
ادامه ... با هر دلی.jpg
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
شاهپور فاخر
شاهپور فاخر
امروز با بیدل:
"بیدل" بساطِ وهم به‌خود چیده‌ام چو صبح
ورنه زجنسِ هستیِ من هرچه هست، نیست"(بیدل)
هستی انسان در برابر هستی مطلق، هستی "حادث" است؛(حادث ازمنظرفلسفی ویژه گی آن‌چه است که زمانی وجودنداشته وسپس پدیدآمده یا اتفاق افتاده وبرعکس مفهومِ "قدیم" است) یعنی خدا هستیِ قدیم(قدیم ازدیدگاه فلسفه وکلام ویژه گی موجودی است که مسبوق به زمان نیست ،وازنام هاوصفت خداوندبزرگ نیزاست.) در برابر هستی "حادث" است، و در واقع هر گونه هستیی در برابر هستی مطلق، سر انجام به نیستی می انجامد، و انسان نیز هستی منتج به نیستی است که برای خودش مانند صبح که نابود می شود و دوباره پدید می شود، بساط و همی چیده است، یعنی تصور باطلی از هستی دایمی در ذهنش نقش بسته است؛ در حالی که با توجه به مصرع: "ورنه زجنس هستی من هر چه هست،نیست" هیچ چیز ( یا جنسی که متعلق به هستی اوست) هستی مطلق نیست و سر انجام نابود شدنی است.
بیدل با این اشاره، به گونه‌ی غیر مستقیم این نکته را یاددهانی می‌کند که هستی دایمی و مطلق، تنها از آنِ خداوند است، و حیات آدمی در عالم ناسوت، هستی به عاریت گرفته‌یی است که سر انجام پایان می‌یابد و اندیشه‌ی هستی
بی گفتگو به کلبه ام ای آشنابیا
صفحات: 13 14 15 16 17
DB Queries: 68 (0.9306s) | CACHE Queries: 45 (0.0368s) | Script Execution Time: 1.085 | Memory usage: 1.34MB | Server Load Average: 0.4, 0.4, 0.29